De ‘Fokke en Sukke’-strip van 4-mei-dodenherdenking raakte de roos: je kunt tegenwoordig niet meer 2 minuten zwijgen. Dan breekt de paniek uit bij je  ‘followers’. Verbonden zijn troost. Frequent contact bindt. Permanent contact maakt oedipaal.

Deze honderdste blog is een mooie aanleiding om het eens te hebben over de macht van frequentie. Uitgevers maken dankbaar gebruik van het gevoel van verwachting dat  wordt opgeroepen door regelmatig weerkerende publicaties. Je kunt dit ook omdraaien: tijdelijke onthouding is het wapen dat uitgevers en auteurs inzetten om hun lezers te veranderen in afhankelijke stumperds, die het leven alleen aan kunnen wanneer ze weer een shot van hun favoriete informatie krijgen. Periodieke onthouding  is het tweelingzusje van de drugsdealer.

Routine-aanschaf

In lichte mate begint dit al bij de jaarboeken en de jaarkalenders. De Pirelli-kalender , waar truckers (en andere voetbalfans) jaarlijks smachtend naar uitkijken, is de jaaruitgave die het meest rechtstreeks de relatie legt tussen lust en lectuur.  Het Snoecks-Jaarboek en de Telegraaf-Jaarboeken  zijn voorbeelden waarbij uitgevers inspelen op de regelmaat en de routinematige aanschaf.  Bij mij gaat het S&D-Jaarboek elk jaar rechtstreeks uit de brievenbus naar de plank met boeken die ik vast nog eens ga lezen.

Is een jaarboek nog een zeer lichte vorm van gewenning en aankweken van routinegedrag , met hoogfrequentere uitgaven neemt ook de binding toe.  Kwartaaluitgaven hangen meestal tussen een boek en een tijdschrift in.  Superdikke glossies,  boeken over een specialistisch onderwerp of Readers Digest-achtigen. Heel populair in het sponsored media-segment.  Meestal zijn’t periodieken met een kwetsbaar bestaan. Door hun uitgever in de zoveelste bezuinigingsronde teruggesnoeid tot een leuk seizoensproduct, of een would be tijdschrift dat geen echte hoge frequentie kan halen.  Heel mooi was Hollands Diep, maar dat blad werd met steeds fantasierijker intervallen steeds minder geloofwaardig,  tot eind 2011 daadwerkelijk het doek viel. Het thema van Miljonair, tegenwoordig LXRY, is vast te saai om een groter publiek vaker te boeien. Kwartaaltijdschriften hangen  dicht tegen die onduidelijke categorie aan van 2-maandelijkse of 14-daagse uitgaven waarbij je nooit in het ritme komt.

Conditioneren

Nee, het echte werk begint duidelijk bij maand- en weekbladen met de dagelijkse krant als climax. De binding van cyclische printuitgaven is legendarisch, mits je de consument conditioneert op een vast leveringsmoment. TV en radio programmeren weliswaar op seizoensbasis, maar de rtv-bazen of zendercoördinatoren weten dat ze als perfecte drugsdealers hun doelgroep moeten kluisteren met dagelijkse of wekelijkse porties op vaste tijdslots. Voor minder doen ze het niet in Hilversum. Horizontaal programmeren is dan ook de perfecte formule voor junkbroadcasting.

 Als jaaruitgaven al routinegedrag  oproepen, dan is het verbazend dat digitale uitgevers hun producten juist aanprijzen met permanente en alomtegenwoordige beschikbaarheid: ‘ altijd en overal’. Zij beseffen nog niet dat juist de ‘niet beschikbaarheid’ het krachtigste marketingargument is. Wek verlangen. Achter de betaalmuur lonkt exclusiviteit. ‘Over een week, een dag, een uur, vijf minuten kan dat van jou zijn.’

Scheidingsangst

Maar de dealer zelf is óók geketend. Dat blijkt wanneer Vodafone of UPC (weer eens) een landelijke storing hebben. Dan breekt de hel los en krijgen de providers hun portie haattweets van oedipale gebruikers te verwerken. Direct symptoom van scheidingsangst. De uitgever die niet levert op het verwachte moment komt in de verdomhoek.

 Schaarste geeft een toegevoegde waarde, ook een oude economische wet. Nummer 101 verschijnt daarom pas weer in september. Geheel vernieuwd!